Aanpak

Wat is lichaamsgericht werken?

Lichaamsgericht werken vertrekt vanuit het idee dat lichaam en geest (MIND-BODY) met elkaar geconnecteerd zijn. Als we bepaalde emoties ervaren, voelen we dit ook lichamelijk. Als we gestresseerd zijn, kan onze hartslag sneller zijn, onze ademhaling oppervlakkig, je zal misschien je vuisten meer klemmen of meer spanning ervaren in je nek. Elk zijn lichaam heeft zijn manier om te reageren op bepaalde prikkels van binnenuit en van buitenaf. Lichaamsgericht werken kijkt niet enkel naar hoe ons lichaam reageert op bepaalde emoties of gedachten, maar zal ook een informatiebron zijn. We gaan leren kijken, voelen wat er in ons lichaam gebeurt om hier vervolgens mee aan de slag te gaan. Ons lichaam reageert vaak sneller op zaken dan onze gedachten. Zo kan soms jouw buikgevoel jou reeds voor iets waarschuwen, zonder dat je al goed en wel beseft waarom.

Het doel van lichaamsgericht werken is dan ook dat we ons lichaam meer kunnen zien en gebruiken als een bondgenoot.

We baseren ons op twee modellen: The Window of Tolerance en de Polyvagaal Theorie.

Window of Tolerance

De Window of Tolerance is een model dat duidelijk uitlegt wat er gebeurt met onze spanning, arousal.

Wanneer we in het groen zitten, zitten we in ons venster en is onze spanning optimaal. Niet te veel, niet te weinig. Hierdoor kunnen wij ons goed focussen op activiteiten, logisch nadenken, onze emoties reguleren, in contact staan met anderen. We zijn rustig, aanwezig en nieuwsgierig.

Wanneer echter de spanning stijgt en te veel wordt, of wanneer we door iets getriggerd worden, schieten we uit ons venster in het rood. De Hyperarousal. Hier ervaren we hevig emoties (angst, kwaadheid), zijn we overprikkeld, is onze hartslag hoog, onze ademhaling snel. We kunnen niet meer logisch nadenken, maar ervaren chaos, paniek en spanning. Dit is ook de zone

van onze overlevingsstrategieën: vechten, vluchten en bevriezen.

Wanneer deze hoge spanning blijft aanhouden of onze overlevingsstrategieën onvoldoende zijn, zakken we helemaal naar onder ons venster, in het blauw. Dit is hypoarousal. Hier ervaren we eerder een shutdown van ons systeem, zijn we verdoofd, teruggetrokken, passief, emotieloos en dissociatief.

Ons lichaam geeft veel signalen over waar we precies in ons venster zitten. Al zijn we hier ons vaak niet van bewust.

Wat is dan het doel van dit model?

Leren herkennen wat jouw lichamelijke signalen zijn in deze drie zones.
Wat triggert jou uit jouw venster (boven én onder)
Wat helpt jou om te bewegen in jouw venster?
Hoe kunnen wij het optimale, het groene vasthouden?

We bewegen door ons venster op dezelfde manier:

groen -> rood -> blauw

En om terug gereguleerd en groen te zijn, weer de omgekeerde weg:

Blauw -> rood -> groen

Eens dit duidelijk is kan je verder met de specifieke oefeningen, zij zullen je jezelf te leren reguleren naar gelang jouw venster.

Polyvagaal theorie

De Polyvagaal theorie legt ons uit het belangrijk ons autonoom zenuwstelsel is. Een lange tijd werd niet gezien dat er drie belangrijke systemen deel uitmaken van ons autonoom zenuwstelsel. Deze systemen reageren op informatie die van buitenaf komt en vanuit ons lichaam.

Deze drie systemen zijn hiërarchisch geordend, weergegeven in een metafoor van een lader, met bovenaan:

1)De Ventrale vagus, waar we lichamelijk rustig en ontspannen zijn. We zijn in staat om tot verbinding te gaan met anderen. We voelen ons veilig

2)De sympathicus schiet in actie op het moment dat we gevaar hebben gedetecteerd. We schieten dan in een overlevingsstrategie, in activatie. We staan paraat.

3)Als de overlevingsstrategieën ontoereikend zijn, zakken we nog meer naar beneden naar de dorsale vagus. Dit houdt een soort shutdown in van ons systeem.